Interview: Brecht Evens over 'Ergens waar je niet wil zijn'!
Brecht Evens: "Hier moet geen verwarring over worden gezaaid: Dit boek gaat over heel erg veel!"
Brecht Evens gaat zijn eigen weg. Jong maar niet onervaren want het kersverse album 'Ergens waar je niet wil zijn' is alweer het vierde boek van het amper 23-jarige rastalent. Hij creëert zijn eigen regels maar luistert toch ook naar sluwe - 'oude' durven we hier niet bijschrijven - stripvossen als Randall C. en Hanco Kolk. Immer de hemel in geprezen - een plaats waar Brecht wel graag vertoeft - en ook dit vierde album grijpt je naar de keel. Al zijn het vooral de ogen die je meer dan de kost kan geven. Lekker dik, lekker kleurrijk, lekker een plek waar je absoluut wil zijn. Een interview dat - vreemd genoeg - eindigt in ... mineur.
Door Kurt Morissens/Foto Jim Bella
Brecht Evens: Ik wou dat ik er nog iets meer van ging zweven, eigenlijk. Euforie is helaas moeilijk constant vol te houden! Alle lof blijft welkom.
Goed, dan blijven we met lof zwaaien. De cover alleen al is fijn om te zien. Hou het boek schuin tegen het licht aan en dansende mensen beginnen te roezemoezen. Het idee kwam blijkbaar niet van jou? En uiteindelijk tevreden erover?
Johan (Stuyck, de uitgever) bracht me op de hoogte van dat idee twee uur voor het boek naar de drukker ging, en hij heeft m'n twijfels vrolijk genegeerd. En nu vind ik 't prachtig, precies zoals hij had voorspeld. Leve Johan!
Een beetje contradictorisch ook is de titel 'Ergens waar je niet wil zijn' met een hele hoop bont geklede mensen die de polonaise dansen. Zocht je die contradictie op of mogen we hier niet spreken over een contradictie?
Jawel, alsjeblieft. De contradictie op de cover loopt doorheen heel het boek, namelijk: De gelegenheden die dienen om je te amuseren zijn vaak de meest deprimerende.
Je bent scenarist en tekenaar tegelijkertijd. Is dat scenario dan helemaal uitgeschreven of groeit dat terwijl je aan het werken bent?
Het tweede. Ik ben dit boek beginnen tekenen met een ruwe versie van het verhaal in m'n hoofd, en onderweg bleef dat verhaal heel de tijd veranderen, weggooien en toevoegen, van voor naar achter en weer terug. Ik heb het boek gemaakt een beetje zoals ik deze vragen beantwoord: Ik ben begonnen met vraag 6, dan vraag 5, en nu ben ik aan vraag 4 en nu overweeg ik vraag 2. Nee, toch maar vraag 1. (nvdr. Dit interview is een mailinterview)
Zou je eigenlijk kunnen werken op iemand anders scenario?
Dan ontzeg ik mezelf de helft van de pret!
Het album lijkt over niets te gaan maar benadrukt de intermenselijke relaties des te meer. Put je dan uit ervaringen uit je eigen leven? Die conversaties lijken rechtstreeks uit het echte leven te komen. Meestal nietszeggende commentaren maar wel genoeg om een conversatie gaande te houden?
Hier moet geen verwarring over worden gezaaid: Dit boek gaat over heel erg veel, Kurt! Het gaat niet over een geldkoffertje of een toverzwaard, maar de mensen in mijn boek zijn volop op een queeste naar iets beters dan ze hebben. En elke commentaar in dit boek zegt iets, maar doet dat gewoon vaak onrechtstreeks, de dialogen zijn als rimpels op een wateroppervlak waaronder van alles beweegt. En daarvoor heb ik uitgebreid gesprokkeld in het echte leven.
Wat voor feester ben jij eigenlijk?
Als het goed zit, dan dans ik fel en drink ik veel en brul ik luid.
Hoe groeit het specifieke kleurgebruik in je album eigenlijk? Het grijze bij Gert, het vrolijke kleurgebruik bij Robbie; groeit dat op een organische manier?
Het is handig om personages een signaalkleur te geven, zoals in deze strip, zodat ze sowieso herkenbaar blijven, zelfs als je ze neerzet in drie penseelstreken. Het grijs van de droeve Gert is evident, het maakt dat hij telkens vloekt met de kleurrijke decors. Robbie's blauw heeft iets regaals, iets kostbaars. En Noemi is rood, als een snoepje of een vrucht: Robbie ondervindt dat haar mond naar aardbeien smaakt.
Het benieuwt me ook telkens hoe de mensen strips interpreteren. Met zo'n strip als 'Ergens waar je niet wil zijn' laat je de lezer heel veel plek voor interpretatie. Is dat een bewuste keuze? En waarom?
Het benieuwt mij eigenlijk ook: wat heb jij er zoal uitgehaald, Kurt?
Dat het leven heel vlak en oninteressant kan zijn. Of dat een grijs muizenbestaan is zonder contacten of een vrolijk feestend leven met tal van oppervlakkige contacten; het zijn geen van beide levens die ik wil leven maar die ik ook niet wil veroordelen (al doe ik het in de zin hiervoor wel). Het deed me wel hard denken aan mijn feestjaren waarin die tegenstellingen en clichés heel duidelijk (en nodig in de feestoptiek) waren. Ik denk dat mensen niet snel tevreden zijn over het leven dat ze leiden (of lijden). Zelfs Robbie lijkt me niet helemaal gelukkig met het leven van mister populair te zijn. Klets ik nu uit mijn nek, Brecht?
Mooi! Doe me het plezier van het af en toe nog eens te herlezen, wie weet wat er nog uit te vissen valt. Ik denk niet dat ik het leven toon als vlak en oninteressant, maar het boek gaat wel over mensen die hun eigen leven en dat van anderen bezien als interessant of oninteressant. Ik denk graag dat ik uiteindelijk niet zo'n oordeel vel in dit boek, omdat ook de 'saaie' momenten met grote zwier en toewijding zijn getekend. Ik vind Robbie's contacten niet per se oppervlakkig, maar de meest intieme en romantische relatie in het boek is misschien die tussen... een dwergvrouwtje en een monsterman met een motorfietsje. '
Dat mag inderdaad gezegd! Je tracht blijkbaar ook zoveel mogelijk de bekende striphulpmiddelen te vermijden. Geen tekstballonnen, geen kaders. Waarom eigenlijk? Brengt dit meer sfeer mee in een strip? Bewust breken met de klassieke manier van strips tekenen?
Een tekstballon lijkt op een wit plakkaat dat in de lucht zweeft, en kadertjes doen het lijken alsof je door een raampje naar de tekening kijkt. Dat zijn dingen die de tekeningen zwaar gehinderd zouden hebben in hun ruimtelijkheid en beweeglijkheid. En je gaat hebben gemerkt dat je ze helemaal niet mist, juist?
Klopt. Deze strip zal ook in het Frans en in het Engels uitkomen? Hoe heb je het zover gekregen?
In november komt hij uit in Frankrijk, bij Actes Sud BD, en begin 2010 bij Drawn & Quarterly. Dat is al jaren een droom, om bij D&Q uit te geven. Ik herinner mezelf daar af en toe aan, om niet te hard aan het idee te wennen: 'Hee Brecht, dat is je droom! En hij komt uit!'. D&Q heb ik een mailtje gestuurd met een pdf van de strip erin, provisorisch geletterd in 't Engels. Dat was alles, ik moest niet naar Canada reizen met taart en smeergeld. Thomas Gabison van Actes Sud BD heb ik gecontacteerd toen ik enkele maanden in Parijs woonde. Ik had dat misschien ook allemaal via mail kunnen regelen, maar het prettige effect van Thomas echt te ontmoeten was dat we meteen vrienden zijn geworden, en kunnen thee drinken en praten over eender wat, en elkaar vertrouwen.
Je bent amper 23, hebt 4 albums achter de rug, je wordt uitgegeven in het buitenland: heb je soms niet het gevoel dat het te snel gaat voor je of kan het niet snel genoeg gaan?
Ik ben dol op die 'amper', die '23' nog jonger doet klinken! Het gaat vooruit, omdat ik het geluk heb al heel m'n leven maar één ambitie te hebben: strips tekenen, en ook omdat ik de laatste jaren telkens op het juiste moment op de juiste plek ben; denk aan die eenmalige stripdebuutprijs, 't nieuwe subsidieklimaat samen met de ook nogal recente opkomst van kleine alternatieve uitgeverijen, en de keuze om illustratie te gaan studeren die zo goed is uitgedraaid. Maar ik ga nu niet overhaast... Oh pardon, ik ging je volgende vraag al beantwoorden.
Ja, laat me de vraag eerst stellen, hé! Daar gaan we! Aan 'Ergens waar je niet wil zijn', heb je anderhalf jaar gewerkt. Gaan we terug 'zo lang' moeten wachten op je volgende wapenfeit? Ben je daar nu al mee bezig of heb je even tijd om 'Ergens waar je niet wil zijn' achter je te laten?
Wel, ik ga nu niet overhaast een vijfde boek in elkaar boksen, want dat vijfde boek moet op allerhande vlakken beter zijn dan het vierde. Ik heb nog geen flauw idee wat ik ga doen, maar ik beloof je dat het prachtig zal zijn!
Waar wil jij absoluut niet zijn?
Ik was in een discotheek in Berlijn, waar je alleen mocht roken in een klein bunkerachtig kamertje. Dat kamertje had een smal horizontaal raam waardoor je kon kijken naar de dansvloer. Blrgh. Of in Londen na drie uur op een winternacht, wanneer de bars sluiten en op straat alleen nog junkies rondlopen die huilen of verkrampte spastische bewegingen liggen te maken op de stoep. Of het ziekenhuis waar ik m'n Bomma voor het laatst heb gezien. Een plek vol mensen die niet meer in staat zijn tot de meest vanzelfsprekende dingen. Oeff, we eindigen in mineur.
...
Meer info!Ergens waar je niet wil zijn
Brecht Evens
Uitgeverij Oogachtend
€ 24,00
Met deze grafische roman legt Brecht de lat voor het genre opnieuw hoger: experimenteel maar ook toegankelijk en herkenbaar. Virtuoos tekenwerk, levensechte personages en boeiende dialogen.
Gepubliceerd op 17 Juni 09 - 10:11
Patat boem, een strip die gigantisch hard raak schiet. Fijn interview ook. Binnenkort ga ik die nieuwe EVens zeker al eens herlezen.
Marc - 18 06 09 - 09:31
Ziet er een prachtig boek uit, moet ik me zeker aanschaffen.
jabo - 18 06 09 - 13:20
Echt een prachtige strip. Ligt nu al klaar om te herlezen.
Kool Thing - 18 06 09 - 22:25
