De doldwaze avonturier Lanfeust en zijn kameraden hebben waarschijnlijk geen inleiding meer nodig.

Indien u daar wel behoefte aan heeft dan wil dat zeggen dat u beter eerst de eerste cyclus “Lanfeust van Troy” en de tweede cyclus “Lanfeust van de sterren” van deze reeks zou lezen. Dit is namelijk de derde. Vooruit! Ju!

Klaar? Okay, hier komt ie... (PM)

Logischerwijs is er het één en ander veranderd. Zijn Love interest uit de eerste cyclus, C’ian, is bijvoorbeeld getrouwd met een sukkelachtige baron en heeft een dochter die als twee druppels water lijkt op haar zuster Cixi en zelfs dezelfde naam draagt.

Een beetje vreemd, maar soit. Het waarom van deze vrij doorzichtige en ook wel goedkope beslissing van de schrijver laat zich makkelijk verklaren als je weet dat Cixi in de tweede cyclus de love interest van Lanfeust was en zij achtergebleven is in het ruime universum.

Iets te ver voor een Latrelatie dus moeten de makers gedacht hebben: “Daar passen we wel even een mouw aan!”

Hmmm...

Gelukkig hoeft dat de pret niet te bederven, en er valt wel wat pret te beleven aan dit album. Vooral op visueel vlak dan. Tarquin, de zeer bedreven tekenaar van deze strip, kreeg immers de toestemming van schrijver Arleston om zijn script voor 46 pagina’s uit te breiden naar 65 pagina’s.

Dit resulteert aan de ene kant in enkele prachtige tableaus en vergezichten maar aan de andere kant zorgt dat hier en daar ook voor een verlies van ritme.

De humor van Arleston, ook in dit album aanwezig, begint wat weg te krijgen van een zatte nonkel op een trouwfeest: best wel lollig maar het mag soms toch iets minder.

Op zich geen erg, Arleston weet zijn verhalen doorgaans evenredig te kruiden door emotie, liefdesperikelen en andere karaktergedreven gebeurtenissen door de soep te roeren zodat er een aangenaam evenwicht ontstaat tussen tragiek en slapstick.

Dit album heeft echter de air van een inleiding: nieuwe personages worden voorgesteld, de veranderde situatie op Troy moet worden uitgelegd en alle spelers moeten naar hun aangewezen plaats in de plot worden gemanoeuvreerd. Dat dit kundig gebeurt staat buiten kijf maar er mist wat diepgang. Het is afwachten of men in de tweede aflevering iets wat de moeite waard is zal doen met de opzet die men in dit eerste deel construeert.

De vorige twee cyclussen kenden 8 afleveringen en deze derde zal er slechts twee beslaan. Of dat een goede of een slechte zaak is zullen we pas weten wanneer we het afsluitende deel dichtslaan.

De lezer die van mooi tekenwerk en van dijenkletsers houdt is alvast bediend. Laat ons bidden dat de lezer die iets meer verlangt die portie in deel twee op het bord krijgt.

Lanfeust Odyssey

Boek 1: Het raadsel Goud – Azuur

Tekst: Arleston

Tekeningen: Tarquin

Inkleuring: Besson

Uitgeverij L

Eindelijk Part II: The Son of Eindelijk

Hoewel het tot de algemene kennis zou moeten behoren dat men kunstwerken optimaal savoureert in hun brontaal kan het niet anders dan toegejuicht worden dat één van de beste strips ooit gemaakt nu eindelijk ook in het Nederlands verkrijgbaar is.

En alsof dat nog niet genoeg is hebben we hier te maken met een tot in de puntjes verzorgde uitgave. (PM)

From Hell wordt wereldwijd erkend als de tour de forceste tour de force die Alan Moore op al stripgebied uitgehaald heeft. Dat is vooral te wijten aan de opzet van het boek en de enorme schat aan informatie die erin te ontdekken valt.

Allen die de film (vermakelijk maar nog niet aan de enkels van de strip reikend) gezien hebben weten dat From Hell handelt over Jack the Ripper. Talloze theorieën doen de ronde over wie deze schavuit geweest zou kunnen zijn en wat zijn motieven waren om in het 19de eeuwse Londen “zoek de organen” te spelen in het locale prostitutiebestand.

In tegenstelling tot professionele Ripperologen pretendeert Moore niet dat hij een oplossing of volwaardige theorie heeft bedacht, nee, From Hell is volgens hem een werk van fictie.

Moore mag zeggen wat hij wil maar zijn strip is de meest volledige en ook meest plausibele gang van zaken die ooit rond de bekendste seriemoordenaar uit de Westerse geschiedenis werd samengesteld.

Werkelijke alle bewezen feiten rond Jack The Ripper werden door Moore verzameld en verwerkt tot een meeslepend verhaal. Met deze feiten als ijkpunt weeft Moore een fictief web over wat er zou kunnen gebeurd zijn. Natuurlijk kan de bebaarde woordsmid niet weten wat deze tegen gene gezegd heeft of welke hobby of klederdracht de figuren in dit epos aanhingen maar de geloofwaardigheidfactor van zijn werk wordt alleszins verhoogd omdat hij geen enkel feit achterwege gelaten heeft.

En laat dat nu net zijn wat de heersende officiële theorieën zo ongeloofwaardig maakt: alle auteurs van een zogezegd journalistiek of historisch Jack The Ripperboek negeerden in het verleden immers alles wat niet in hun kraam paste en boetseerden de feiten tot hun theorie min of meer klopte.

From Hell overtuigd echter niet alleen door alle bewezenheden te includeren, er wordt zelfs in aangetoond hoe al die andere theorieën ooit zijn kunnen ontstaan.

Moore ondersteund dit in de uitvoerige Appendix die gelukkiglijk mee werd vertaald. Ja, het is platte tekst, en ja, het is moeilijk om in the zone te geraken, maar lees ze. Achteraf zal u daar blij mee zijn omdat het de leeservaring versterkt en u nu op café kan uitpakken met uw doorwrochte kennis aangaande het onderwerp.

De tekeningen van Eddie Campbell kunnen potentiële lezers een beetje afschrikken door het gebrek aan kleur en beweging. De oplettende lezer zal echter al snel moeten toegeven dat ze doen wat ze moeten doen: het verhaal vertellen. En dat doen ze op fabuleuze. Campbell weet als geen ander verteltechnieken aan te wenden om je te überhaupt te doen vergeten dat er techniek wordt gebruikt.

Dat het appendix vertaald werd is al een bewijs van de bewering dat we met een verzorgde uitgave te maken hebben, maar er is meer. Tot het grote geluk van de lezer werd er serieus geïnvesteerd in de vertaling. Uiteraard kan men onmogelijk het niveau van het origineel halen maar in deze uitgave geen kromme zinnen, letterlijke vertalingen uit het Engels of regelrechte vertaalfouten. Er werd bovendien zelfs aandacht besteed aan de wijze waarop de verschillende personages spreken: elkeen drukt zich uit in een taalregister eigen aan zijn of haar sociale status en achtergrond.

Ook de lettering is verzorgder dan bij mening andere vertaling. In plaats van de geijkte computerletter werd Frits Jonker ingeschakeld om het album te handletteren in een stijl die het origineel zo dicht mogelijk benadert.

Het origineel bestond uit 11 afleveringen waarvan er zes werden opgenomen in deze eerste editie. De uitgever is zo vriendelijk geweest om, uw portefeuille indachtig, het totaal van de afleveringen te verspreiden over 3 uitgaven. Het is echter aan te raden om te wachten op de volgende twee delen, een snipperdag te nemen en vervolgens alles in één ruk uit te lezen.

Vervolgens herhalen wanneer nodig.

From Hell dl. 1

Tekst: Alan Moore

Tekeningen: Eddie Campbell

Eindelijk

Voor alle stripliefhebbers wier betere helft nog steeds niet begrijpt wat die in die “prentenboekjes” zien is het moment aangebroken. Het moment waarop je een strip in haar handen kan duwen en kan zeggen: “Je komt misschien wel van Venus en kaartlezen en strips zijn misschien niet aan jou besteed, maar zie eens hier!”

Ja ja, rollenpatronen zijn voor Vlaams Belangstemmers en er bestaan duizenden vrouwelijke striplezers (om over gays, trannies en hermafrodieten nog maar te zwijgen) maar we moeten toch met iets uw aandacht trekken? (PM)

Dit is des te verwonderlijk omdat “In mijn ogen” een vrij simpel album is met een doodeenvoudige opzet met een amper noemenswaardige plot.

Die plot is bovendien van een eeuwenoud allooi: jongen ontmoet meisje – jongen verliest meisje. Daartussenin geklemd zit echter een poëtische vertelling die eerder bestaat uit een collage van momenten dan uit een rechtlijnig verhaal.

Tot op dit punt nog niet zoveel opzienbarende feiten. Wat het verhaal dan toch zo goed maakt is de frisse uitwerking ervan. Het hele gebeuren wordt weergegeven vanuit het standpunt van de jongen. (of het meisje, in deze tijden weet men nooit. Zie inleiding.) De lezer krijgt enkel te zien en te horen wat de hoofdpersoon ziet en hoort, en dan nog alleen die episodes uit zijn leven die rond het meisje draaien.

Als één van de belangrijkste zaken om iemand mee te doen voelen met fictieve personages identificatie is dan weet Vivès dat op meesterlijke wijze te bewerkstelligen door geen informatie over zijn hoofdpersoon te geven.

De lezer krijgt enkel de scènes te zien die rond het meisje draaien, niets uit het persoonlijke leven van de jongen, en krijgt zelfs ook enkel de dialogen voor de kiezen die door het meisje worden uitgesproken.

De mannelijke helft van het koppel is een blanco blad papier waarop de lezer zichzelf kan projecteren. De hoofdrolspeler zou bijgevolg een visboer uit Ethiopië kunnen zijn, een eenbenige Aziaat of de Zinedine Zidane vanuit een parallel universum. Gelijk wie of wat de lezer is, meeleven zal die dus.

De lay-out van de bladzijden is met opzet simpel gehouden: 6 plaatjes zonder kader die als eilandjes van kleur op de witte pagina’s drijven zodat niets de lezer in de weg staat om zichzelf volledig onder te dompelen in de hoofdrolspeler.

Die prenten zijn volledig opgetrokken uit warm kleurpotlood en ook dat draagt bij tot de emoties in het verhaal. Daarbij komt nog eens dat het acteerwerk en de expressie van de personages vrij subliem zijn en de dialogen, ondanks hun simpele aard, van een hoog niveau zijn.

De uitgeverij prijst deze strip en de maker aan als zeer vernieuwend. Dit soort trucjes worden echter al heel lang gebruikt in experimentele strips en in de underground. Het enige wat echt nieuw is, is dat een grote en bekende uitgeverij eindelijk eens de kloten heeft om zoiets ook te publiceren. Laat ook dat een graadmeter van de kwaliteit van dit boek zijn.

Voor de stripliefhebbers vernoemd in de inleiding ligt de kans nu voor het grijpen: koop dit album zodat u toch iets tussen uw Storms en Thorgals staan hebt waarmee u weerspannige non-believers kan overtuigen.

De rest van ons, die echt bestaan en geen goedkoop trucje van de schrijver van deze recensie zijn om gezegde recensie in te kaderen, kunnen er simpelweg van genieten.

In Mijn Ogen

Tekst & tekeningen: Bastien Vivès

Een echt plaatje

Ben jij zo iemand die, als je bij De Mensen thuis, Lego of Barbies ziet, daar niet met je tengels kan afblijven en draag je nostalgie hoog in het vaandel? Of misschien ben je zo visueel ingesteld dat je uren naar hetzelfde schilderij kan blijven staren?

Voldoe je aan één van die twee beschrijvingen, dan is dit album misschien iets voor jou, zo niet: ontleen dan in de bib een dik wetenschappelijk boek over de toekomst en laat ons gerust. (PM)

Het verhaal laten we als lezer best volledig links liggen want deze reeks is al een tijdje verwaterd tot een soort “Waar is Wally” voor volwassenen: grote prenten met veel mannekes erop. Van enige plot of karakterontwikkeling bij de personages is de laatste jaren geen spoor meer terug te vinden.

De albums worden gevuld met de uitbeelding van gigantische veldslagen tussen verschillende elkaar bekampende fracties in deze sprookjeswereld. Eerst is het weer dendiene samen met denandere tegen hem of haar tot plots deze of gene van kamp wisselt en daarbij nog eens een andere speler in het spel betrekt door beroep te doen op de eeuwenoude krachten van kustmijnkloten en zo voort…

Daarnaast zijn er inmiddels zoveel personages verzameld rond hoofdpersonage Wismerhill dat elke scène er verdacht hetzelfde uitziet: 1. Er gebeurt iets, 2. Elk personage geeft, mooi op zijn beurt, zijn of haar reactie op het gebeurde weer in enkele, voor hem of haar kenmerkende, woordjes.

Verwarrend? Ja. Storend? Niet echt.

De prentjes waarvan sprake zijn immers oogverblindend mooie, veelal symmetrisch opgebouwde composities. Vaak chaotisch van aard maar dat nodigt enkel uit tot het lang bestuderen van alle tekenpracht.

Eerlijkheid gebiedt dat er hier vermeldt wordt dat deze episode misschien wat teveel haastwerk inhield betreffende die geroemde composities. De inkleuring daarentegen wordt elk album weer beter. En zo is het altijd iets.

Trek je er dus niets van aan dat je de rest van de reeks niet gelezen hebt en niet op de hoogte bent van de continuïteit, dat zijn de mensen met alle albums in hun boekenkast waarschijnlijk ook niet eens.

Rest ons enkel nog te zeggen dat Froideval er vroeger de kantjes afliep qua seks en naaktheden ( Lees “Succubus” eens voor meer sappige stuff) maar dat ook dat aspect van zijn strips op een steeds lager pitje komt te staan.

Zal deze laatste observatie ons nopen om in een simpele striprecensie een filosofische, dan wel maatschappelijk relevante, opmerking te maken aangaande strikte normen, Victoriaanse waarden en Weens ruikende censuur die de laatste jaren weer stilletjesaan terrein lijken te winnen? Nee. Niet echt.

Kronieken van de Zwarte Maan 13: de Profetie

Tekst: Froideval

Tekeningen: Pontet

Uitgeverij: Arboris

Details

De eerste graphic novel (we zullen maar met de wolven meehuilen nietwaar) van Hannah Berry, die u volgens de flapteksten zou moeten kennen als “bekend illustrator van tijdschriften” werd in de Engelstalige pers luidkeels bejubeld.

Normaal zet zoiets aan tot achterdocht en jeuk in de kleine teen maar deze keer is er iets van aan. Als debuut kan deze strip namelijk tellen. (PM)

De aard van die partner is namelijk niet van belang, net als de plot die, als puntje bij paaltje komt wel goed ineen steekt, maar toch vrij klassiek noir en cliché is. Maar goed ineen gedraaid is goed ineen gedraaid. Daar doen we niet onnozel over.

Wat van belang is in dit boek is de sfeer en de magnifieke wijze waarop Berry die weet op te roepen. De ambiance in dit werk hangt aaneen van de Weltschmerz en melancholie. De personages kijken constant alsof hun hondje net overreden is door de man waar moeder mee hertrouwd is, twee maanden nadat hun teergeliefde vader zijn nek brak dankzij een door hen op een foute plaats achtergelaten rolschaats: een mengeling van schuld, boete, tristesse en algemeen ongemak.

Dat dit niet op de zenuwen werkt, zoals men zou kunnen verwachten, ligt volledig aan de kunde van Berry. Je gelooft ze namelijk, Berry én de personages.

Het kleurgebruik is rauw, het regent constant en Berry speelt op zo’n manier met het ritme en de plaatsing van haar kaders waardoor je compleet wordt meegezogen in de donkere ziel van de personages.

Okay, misschien overdrijven we een beetje, dit is geen “From Hell”, maar het is echter een debuut, we doen een effort.

De sfeer wordt gelukkig af en toe een beetje lichter door een wrange grap met groene lach hier en daar maar “In de Gloria” it ain’t.

Of dat aan Berry of de vertaling ligt kan pas duidelijk worden als u ook het Engelstalige origineel leest. De vertaler van dit boek, Olav Beemer, heeft massa’s ervaring (hij vertaalde ongeveer alles wat Junior Press in de laatste jaren van hun bestaan aan superheldenstrips uitbracht) dus daaraan kan het niet liggen.

Toch duurt het even en gaat het wat stroef om in het verhaal te komen. Wellicht ligt dat aan het gebruik van de typische film noir monoloog die over de pagina’s gedrapeerd werd. In het Engels klinkt dat fantastisch, het Nederlands leent zich daar minder toe.

Laat dit een detail zijn dat u niet weerhoudt van het aanschaffen van dit werk. Al was het maar omdat u dan kan genieten van de talloze details die een aangename leeservaring vrijwaren en ook omdat u dan in de toekomst zal kunnen zeggen dat u al fan was van Berry vanaf haar eerste werk. We kunnen immers, het noodlot even buiten beschouwing gelaten, nog straf werk van deze dame verwachten.

Britten & Brülightly

Tekst & tekeningen: Hannah Berry

Uitgeverij De Vliegende Hollander

***

http://www.geinz.be/

***

***1/2

****

http://www.geinz.be/

***1/2

Dit is wat we een fantastisch idee durven noemen.
Meer Smurfenoorlog vind je hier!

Het verhaal begint op 4 september 1939, drie dagen nadat de Duitsers Polen binnenvallen en de dag na de oorlogsverklaring door Groot Brittanië aan Duitsland. De voorname Britse intellectueel Bertrand Russell geeft aan een Amerikaanse universiteit een voordracht over de rol van de logica in menselijke betrekkingen. Voor hij het universiteitsgebouw kan betreden wordt hij door isolationisten (demonstranten tegen Amerikaanse inmenging in het Europese conflict) aangespoord om deel te nemen aan hun protest aangezien hij ook bekend is als een overtuigd pacifist. Zijn protest tegen de Eerste Wereldoorlog leidde destijds tot 6 maanden gevangenschap. Russell nodigt hen uit om zijn voordracht bij te wonen tijdens dewelke hij zijn standpunt over een mogelijke tweede wereldoorlog zal trachten te formuleren door middel van logica.

Het is een interessant boek, dat lijdt geen twijfel, maar het kon me niet altijd evenveel boeien. Hoe verder in het boek, hoe dieper er wordt ingegaan op bepaalde wiskundige vraagstukken. Soms onderbreken de auteurs het verhaal om bepaalde ideeën wat meer te verklaren maar dit helpt niet zoveel. Wanneer Russell samen Whitehead meer dan 10 jaar werkt aan het ultieme bewijs voor "1 + 1 = 2" kon ik daar weinig begrip voor opbrengen. Ik snapte de grote lijnen van de stellingen wel maar uiteindelijk wisten de auteurs hun passie voor dit onderwerp niet over te brengen. Hoe dichter ik bij het einde kwam hoe saaier de leeservaring voor mij werd.

'Logicomix' zal waarschijnlijk door veel professoren aan hun studenten aangeraden worden maar ik kan me niet voorstellen dat dit spek is naar de bek van de doorsnee stripliefhebber.

****